Μις Παραμυθούλα, μια φορά κι έναν καιρό

Αξιολόγηση Χρήστη:  / 3
ΧειρότεροΚαλύτερο 

 

 

Ένα υπέροχο Παραμύθι με καταπληκτικά νοήματα, ιδανικό για όλες τις ηλικίες !! Είναι ευδιάκριτο πως ο Αλέξανδρος Δαμουλιάνος το έγραψε με πάρα πολλή αγάπη !

Μάνος Αγέρας, ποιητής


ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 17/05/2015   |  ΚΕΙΜΕΝΟ: ΣΑΝΤΡΑ ΒΟΥΛΓΑΡΗ
Οταν γνωστές ηρωίδες παραμυθιών καλούνται να λάβουν μέρος στα πρώτα καλλιστεία που διοργανώνουν η «Ομοσπονδία Παραμυθιών» και ο «Σύλλογος Ομορφων και Καλοσυνάτων Ηρωίδων Παραμυθιών». Αυτό είναι το πρωτότυπο θέμα του βιβλίου για παιδιά «Μις Παραμυθούλα μια φορά κι έναν καιρό» που έγραψε ο νεαρός συγγραφέας Αλέξανδρος Δαμουλιάνος με εικονογράφηση του Διονύση Καραβία. Το βραβείο ομορφιάς δεν το κερδίζει ούτε η Χιονάτη ούτε η Σταχτοπούτα, αλλά και ούτε και η Ωραία Κοιμωμένη, αφού ο πρόεδρος της επιτροπής Αίσωπος αποφασίζει να το χαρίσει σε ένα μικρό κορίτσι, τη Δανάη, με το σκεπτικό ότι όλα τα παραμύθια αντλούν την ομορφιά τους από την αγάπη των παιδιών!


Διαδικτυακός τόπος ΓΚΡΕΚΑ | 08.05.201508.05.2015

Το σ’ αγαπώ είναι μια κακοφτιαγμένη δικαιολογία για να ζητάς ανταπόδοση

Τον Αλέξανδρο τον εξοργίζει το παραμύθι. Και λατρεύει να γράφει παραμύθια.

 

Ο Αλέξανδρος Δαμουλιάνος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1990. Είναι απόφοιτος της Φιλοσοφικής σχολής στο τμήμα Φιλολογίας και ανήκει στους πιο σημαντικούς νέους ποιητές. Με τον Αλέξανδρο συναντηθήκαμε στο σπίτι του στο Μαρούσι. Καθισμένοι σε έναν υπέροχο κήπο ακούσαμε τα κελαηδίσματα των πουλιών και συζητήσαμε για την ζωή, τα ποιήματα και τα όνειρά του. Χωρίς δεύτερες σκέψεις στο μυαλό του ο Αλέξανδρος ό,τι έχει θα στο πει κατά πρόσωπο, ενώ σε εντυπωσιάζει η αμεσότητα των απαντήσεών του. Μετά το τέλος της συνέντευξης έχω πλέον σιγουρευτεί για την δύναμη της ψυχής του, την πίστη στον εαυτό του, την θέληση για ζωή και την αναζήτησή του σε μια και μόνο αρχή, αυτή που δεν έχει τέλος. Όπως έχει γράψει και ο ίδιος «Μην ξεχνάτε πως το κάθε τέλος είναι ένα τέχνασμα, ένα δημιούργημα της αρχής για να την επιθυμούμε συχνότερα και να μην την βαριόμαστε ποτέ, μην ξεχνάτε να λέτε σε κάθε τέλος “πότε είπες ότι θα έρθεις φίλτατο τέλος γιατί με περιμένει και μια ανυπόμονη αρχή μετά από εσένα».

Στην εποχή που ζούμε σε τι αξίζει να πιστεύουμε;
Πάνω από όλα στους εαυτούς μας. Αυτή η πίστη στον εαυτό μας έχει βεβηλωθεί από τον καταχραστή της σημερινής εποχής που είναι ο φόβος. Δεν πιστεύουμε στους εαυτούς μας για αυτό και η συνολική καθίζηση σε όλους τους τομείς.

Το μεγαλύτερο εμπόδιο στην ζωή μας είναι ο εαυτός μας;
Σαφώς. Το έχω βιώσει. Νομίζω τείνει να γίνει καθολικό αυτό. Ο εαυτός μας είναι ένας τοκογλύφος που μας δανείζει άλλοτε με χαμηλό και άλλοτε με υψηλό επιτόκιο. Αλλά μας δανείζει, δεν χαρίζει.

Στην περίοδο που διανύουμε λείπει ο ρομαντισμός;
Θεωρώ  ότι αν ξύσουμε βαθιά μέσα μας θα τον βρούμε άφθονο. Αλλά αυτό το ξύσιμο προϋποθέτει και πόνο. Να ξύσουμε το πετσί μιας επιφανειακής αντίληψης για τα πάντα ώστε να πεταχτεί από μέσα μας το αληθινό δέρμα.

Έχεις πει ότι η έμπνευση είναι το τίποτα και τα πάντα. Πού την αναζητάς;
Με παρακολουθείτε βλέπω, είστε μελετηρός (γέλια). Στο τίποτα και τα πάντα, την αναζητώ. Σαν ένα μικρό παιδί που αν θελήσεις να ασχοληθείς μαζί του πρέπει να διακόψεις οτιδήποτε κάνεις, γιατί θα σου κρατήσει μούτρα και δεν θα στο συγχωρήσει ποτέ.

Τι είναι η ζωή;
Είναι σαν μια ακροβασία που θα πρέπει να πατάς ανάμεσα σε δύο σκοινιά και κάποτε μπορεί αυτά να γίνουν ένα σκοινί και μετά πάλι δύο. Αυτό είναι λοιπόν, η εναλλαγή μεταξύ δύο σκοινιών.

Τι εκτιμάς στους ανθρώπους και τι σε εξοργίζει;
Εκτιμώ την ειλικρίνεια και με εξοργίζει το παραμύθι, από δράκους μέχρι νεράιδες.

Τι προβλήματα έχεις συναντήσει στην καθημερινότητά σου σε αυτή την πόλη;
Αυτά που αντιμετωπίζει ο μέσος άνθρωπος. Οι δυσκολίες είναι για όλους. Τώρα αν το πάτε εκεί μου μυρίζομαι οι δυσκολίες είναι αναμενόμενες. Ο τρόπος αντιμετώπισης τους, επίσης αναμενόμενος. Δεν βρίσκω λόγο να μεγεθύνουμε τίποτα.

Τι σε οδήγησε να γράψεις από τα 14-15 σου;
Οι αφορμές  για την αφετηρία της συγγραφής μπορεί να είναι ασυνείδητες. Για να σας δώσω μια σαφέστερη απάντηση, ξεκίνησα από την προτροπή ενός εξαιρετικού φίλου.

Πώς ένας άνθρωπος ανακαλύπτει τα ‘θέλω” του;
Πρώτα πρέπει να διαχωρίσει τι είναι το θέλω και τι το απωθημένο. Τα θέλω είναι καθαρόαιμες επιθυμίες, τα απωθημένα είναι κλώνοι των επιθυμιών με στόχο να μας αποπροσανατολίζουν από την ουσία.

Οι φίλοι τι ρόλο έχουν παίξει στην ζωή σου;
Πολύ σημαντικό. Θα κλέψω κάτι και θα πω ότι είναι η οικογένεια που επιλέγουμε.

Έχεις αφιερώσει ένα ποίημα στην μητέρα σου, το «περπατώ στην βροχή».
Θα σας πω κάτι έντιμο και ειλικρινές, δεν θυμάμαι την αφορμή που το έγραψα. Οι αιτίες της δημιουργίας ενός ποιήματος από τον ίδιο τον γράφοντα ξεχνιούνται αμέσως μετά την γέννηση κάθε ποιήματος ή εμπλέκονται άλλες ερμηνείες.

Τι είναι η δημιουργία;
Μια σισύφεια διαδικασία που όμως σε αντίθεση με τον μύθο έχει ένα κέρδος, που είναι δυσεύρετο και πρέπει να αγωνιστείς για να το βρεις. Ή πολλές φορές δεν υπάρχει και πρέπει να το εφεύρεις για να μην νιώσεις ότι κοπίασες άδικα.

Ποιος είναι ο μεγαλύτερος σου φόβος;
Ο ίδιος ο φόβος.

Τι νοσταλγείς;
Πολύ δύσκολα νοσταλγώ. Ότι αφήνω πίσω μου καλύπτεται από μια σκόνη ανακούφισης, όπως όταν θάβουμε έναν νεκρό. Αντιθέτως, ανυπομονώ για αυτά που έρχονται, είτε εύκολα είτε δύσκολα.

Ποιο είναι το ωραιότερο ταξίδι που έχεις κάνει;
Σε μια παραλία του Πύργου, την Γλύφα. Είναι σαν προσωπικό καταφύγιο, πάω δεν πάω συχνά. Αισθάνομαι ότι εκεί κάθε πέτρα χαμογελάει.

Μια εικόνα που δεν θα ξεχάσεις ποτέ;
Για μένα προσωπικά οι εικόνες που δεν ξεχνώ ή μου  αποτυπώνονται βαθιά ενώνονται στην συνολική αγάπη για την ζωή μου.

Κάθε τέλος είναι μια νέα αρχή;
Επιβάλλεται, είναι νομοτελειακός κανόνας. Αυτές οι δύο έννοιες είναι σαν δύο ολέθριοι εραστές, δεν μπορούν ούτε χώρια ούτε μαζί και σε αυτή την σύγκρουση κάπου εκεί είμαστε και εμείς. Είμαστε ένα «προϊόν» διεκδίκησης του τέλους και της αρχής.

Έχεις νιώσει ποτέ μοναξιά;
Όλοι μας. Η μοναξιά είναι από τα συναισθήματα που αγγίζουν όλο τον πλανήτη. Είναι από τις κληρονομιές που μας άφησε η πτώση των πρωτόπλαστων.

Γράφεις σε ένα ποίημα σου, «Παλιοί μου έρωτες ξεχασμένους σας θεωρώ, ότι και αν μου κάνατε σας αγαπώ». Έχεις ερωτευτεί;
Αισιοδοξώ πως ναι. Έγραφα πολύ πριν ερωτευτώ. Έρωτας είναι ένα αποπαίδι, το νόθο παιδί της λογικής και του παραλόγου. Κάπου συναντήθηκαν αυτοί οι δύο και ξελόγιασε το παράλογο την λογική και έγινε ο έρωτας.

«Πόνο να μην νιώθω πια για μια καταραμένη αγάπη». Τι θα πει «σ αγαπώ»;
Με τα σημερινά δεδομένα στην πλειονότητα των ανθρώπων το σ’ αγαπώ είναι μια κακοφτιαγμένη δικαιολογία για να ζητάς ανταπόδοση.

«Οι φτωχοί και οι αγράμματοι θα μιλήσουν και θα γράψουν την διαθήκη του κόσμου», έχεις πει. Πώς το εννοείς;
Είναι ξεκάθαρο, η ιστορία παγκοσμίως γράφεται από το χέρι του λαού, όχι πάντα με θετικό τρόπο αλλά αυτός βάζει την υπογραφή στην διαθήκη του κόσμου και κατ επέκταση της ιστορίας του.

Τι είναι η ευτυχία για σένα;
Να κυνηγάς την ίδια την ευτυχία γιατί δεν υπάρχει η ευτυχία. Σε κάνει ευτυχισμένο ή πλαστά ευτυχισμένο, το κυνήγι της ίδιας, αυτής της Νεφέλης.

Τι μήνυμα θα ήθελες να στείλεις σε αυτούς που θα σε διαβάσουν;
Θα χρησιμοποιήσω ένα στίχο μου, «καράβι που δεν θαλασσοδάρθηκε, ποτέ του δεν ταξίδεψε». Αυτό και μόνο.

Τι όνειρα κάνεις;
Τα όνειρα δεν είναι πιστά όντα, ούτε και εμείς είμαστε πιστοί σε αυτά. Τα όνειρα είναι μια αιτία που προβάλλει ο εαυτός μας για να συνεχίζει. Έτσι λοιπόν ονειρεύομαι  να έχω όνειρα.

Ο Αλέξανδρος έχει γράψει το παιδικό παραμύθι «Μις παραμυθούλα μια φορά κι έναν καιρό…» εκδ. Οσελότος 2015,  την εικονογράφηση έκανε ο κ.Διονύσης Καραβίας και την διόρθωση η κα.Ελένη Χονδρονάσιου.

 


 

Ένα από τα ωραιότερα παιδικά παραμύθια που έχω διαβάσει, με καταπληκτική εικονογράφηση, μια πολύ έξυπνη ιδέα του συγγραφέα να θέσει σε αντιπαλότητα γνωστές ηρωίδες των παραμυθιών[ ωραία κοιμωμένη, Σταχτοπούτα κλπ] και να μας δείξει την άλλη πλευρά τους, αυτή της ματαιοδοξίας και αντιπαλότητας. Γραμμένο με πολύ προσοχή και αγάπη από τον Αλέξανδρο Δαμουλιάνο, έναν πάρα πολύ ιδιαίτερο νέο παιδί, ένα μοναδικό ευγενικό πλάσμα, που με κάνει να νοιώθω πως τίποτε στην ζωή μας δεν είναι ακατόρθωτο. Αρκεί να μπείτε στην σελίδα του και θα καταλάβετε….
Αλέξανδρε καλοτάξιδο…η στάση ζωής σου μου δίνει δύναμη να αντέχω και να σκέφτομαι θετικά…
ΚΑΝΕΤΕ ΔΩΡΟ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΑΣ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Χρυσιϊδα Δημουλίδου FB 17/5/2015

 

{youtube}/GZJgjpFJeeM(/youtube}

 

Συνέντευξη του Αλέξανδρου στην ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΝΙΚΟΛΑΡΗ

Athens Voice     τεύχος: 521 - 08/04/2015

 

Ίσως να έχεις ακούσει την ιστορία του. Πολλοί τον χαρακτηρίζουν έναν από τους σημαντικότερους νέους ποιητές της χώρας μας. Ο Αλέξανδρος Δαμουλιάνος διαγνώσθηκε με τετραπληγία από πολύ μικρός. Στα 15 του ξεκινά να γράφει. Έχει εκδόσει πολλές ποιητικές συλλογές και τώρα ετοιμάζεται και για το πρώτο παιδικό του βιβλίο με τίτλο «Μις παραμυθούλα, μια φορά κι έναν καιρό…», από τις εκδόσεις Οσελότος, με πρωταγωνιστές κλασικούς ήρωες της Disney που συνυπάρχουν σε μια ιστορία. «Ας αφήσουμε τον πληθυντικό, είμαστε και συνομήλικοι», συμφωνήσαμε…


Είναι η πρώτη σου απόπειρα σε παιδικό βιβλίο. Γιατί επέλεξες αυτή τη φορά να απευθυνθείς σε παιδιά;
Πιστεύω πως η συγγραφή του παιδικού έχει απίστευτες δυνατότητες. Μπορεί να ασκήσει έντονη κριτική και με απλές εκφράσεις να προετοιμάσει ένα παιδί να βγει στην κοινωνία σαν ενεργός πολίτης. Για μένα η λογοτεχνία λειτουργεί σαν εντομοκτόνο που σκοτώνει τα ζιζάνια στη συνείδηση του παιδιού. Με ενδιέφερε πολύ να διερευνήσω αυτή τη σχέση. Η ενασχόληση με το παιδικό βιβλίο και κατ’ επέκταση με την παιδική ιδιοσυγκρασία είναι μια μορφή ατομικής ψυχοθεραπείας και για μένα.

Μας έχεις συνηθίσει σε ποιητικές συλλογές. Ωστόσο τώρα αναμετριέσαι και με το πεζό κείμενο και συγκεκριμένα με ένα ιδιαίτερο είδος του, το παραμύθι. Πώς ήταν αυτή η μετάβαση;
Πιστεύω πως το παιδικό βιβλίο είναι η ναυαρχίδα της λογοτεχνίας. Έχω γράψει κάποια μυθιστορήματα για ενηλίκους αλλά το συγκεκριμένο παιδικό βιβλίο είναι η πρώτη μου ολοκληρωμένη προσπάθεια σε πεζό λόγο. Προέκυψε κυρίως από τη δική μου πεποίθηση ότι όλοι μας έχουμε ανάγκη να ψυχαγωγούμε το παιδί μέσα μας.

Στο πλαίσιο του 1ου Διεθνούς Φεστιβάλ Αθηνών «Ντοκιμαντέρ και αναπηρία», που έγινε στην Αθήνα το 2007, συμμετείχε και η ταινία «Ο Θεός στον Ορίζοντα», με δικό σου σενάριο και μάλιστα ομότιτλη με την πρώτη σου ποιητική συλλογή. Πώς ήταν αυτή η εμπειρία;
Σε βρίσκω διαβασμένη (γελάει). Κάθε φορά που βλέπω αυτή την ταινία θυμάμαι τα εφηβικά μου χρόνια. Ήταν από τις πρώτες μου επαφές με συγγραφή κειμένου, που στηρίχθηκε σε βιώματα και εκφράσεις των μαθητών. Μια συγκινητική, φωτισμένη στιγμή. Η ταινία είχε την τύχη να ταξιδέψει σε αρκετά μέρη του εξωτερικού και να τη σκηνοθετήσει η Λένα Βουδούρη, μια πολύ επιτυχημένη σκηνοθέτρια. Είναι από τις στιγμές που καμαρώνω ιδιαίτερα που συμμετείχα κι εγώ σε αυτή την προσπάθεια.

Τελικά υπάρχει «Θεός στον ορίζοντα;»
Υπάρχει αλλά αν περιμένουμε να τον δούμε με γυμνό μάτι χρειαζόμαστε κιάλια διπλής και τριπλής ανάγνωσης. Άλλοι βέβαια τον βλέπουν, ενώ για άλλους είναι μπροστά στη μύτη τους και δεν τον έχουν δει. Το θέμα είναι να τον αγαπήσουμε και να δουλέψουμε με αυτό το θεό. Στη σημερινή εποχή έχουμε αντικαταστήσει το θεό με υλικές έννοιες. Ο θεός δεν είναι απαραίτητα ο δημιουργός. Θα μπορούσε να είναι η ευτυχία του καθενός. Δεν έχει πάντα θετική υπόσταση. Μπορεί να είναι οι εσωτερικοί μας δαίμονες. Ή η Ιθάκη.

Εσύ παλεύεις με τους εσωτερικούς σου δαίμονες;
Η καθημερινότητα είναι ένας δρόμος μετ’ εμποδίων. Το πώς θα διαχειριστούμε αυτά τα εμπόδια είναι θέμα του καθενός. Τα όνειρα μπορεί να είναι στο μέσο της απόστασης ή στο τέλος ή να μην είναι καθόλου. Το μεγαλύτερο εμπόδιο είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. Η καθημερινότητα μπορεί να παίρνει πολλές φορές τη μορφή εμποδίου. Αλλά τελικά είναι άλλοθι, ένα εξιλαστήριο θύμα του εαυτού μας. Ο μεγαλύτερος τιτάνας είναι ο εαυτός. Ο Θεός και ο Διάολος είναι ο εαυτός. Θα πρέπει να συμφιλιωθούμε με τον εαυτό μας. Να μην του δίνουμε διαστάσεις που δεν τις αξίζει. Κι όταν τείνει προς λάθη, να διαχωριζόμαστε από αυτό. Να ασκούμε κριτική. Δεν είναι εύκολο. Θέλει καθαρότητα του νου.

Πώς αντλείς αυτή την καθαρότητα του νου στη σημερινή σκληρή εποχή;
Η σημερινή εποχή είναι σαν να βουτάς σε «χασισοφυτεία». Όλα αυτά τα χρόνια μας έχουν κάνει μαλθακούς. Μας έχουν κάνει και κυνηγούμε την ελπίδα διαρκώς. Πιστεύω ότι δεν έχουμε χάσει ακόμα την κρίση μας. Δεν θέλω να αυτοχαρακτηριστώ αισιόδοξος. Πιστεύω απλά πως κάποτε το ξυπνητήρι θα χτυπήσει. Και θα ηχεί όπως ηχούν και οι καμπάνες.

Το 2010 συμμετείχες με ποιήματά σου στο Διεθνές Συνέδριο TEDx Athens. Πώς ήταν αυτή η εμπειρία;
Ήταν μια ανεπανάληπτη εμπειρία για μένα διότι θα μπορούσα να πω πως με έφερε αντιμέτωπο με τον ίδιο μου τον εαυτό. Γράφοντας αυτά τα ποιήματα, έμαθα κι εγώ πολλά πράγματα που δεν τα γνώριζα για μένα, για τα πιστεύω μου και για τους ανθρώπους γύρω μου.

Από πού αντλείς έμπνευση; Και τι κάνεις όταν αυτή «στερεύει»;
Από το τίποτα και από το πάντα. Από την απέναντι ελιά μέχρι την πιο σύνθετη σκέψη που μπορεί να φτάσει η φαντασία. Από μια σκηνή σε μια ταινία. Η έμπνευση έχει χιλιάδες μορφές για έναν άνθρωπο. Έμπνευση μπορεί να είναι και η ακινησία ενός ατόμου, ένα άγαλμα. Στιγμές που δεν υπάρχει έμπνευση υπάρχουν πολλές. Γίνεται να σου ζητάω να μαγειρέψεις το καλύτερο φαγητό κάθε μέρα και να έχεις κάθε μέρα το ίδιο αποτέλεσμα; Η φαντασία, το κίνητρο, η διάθεση όλα παίζουν ρόλο στην απουσία έμπνευσης. Τίποτα δεν γίνεται μηχανικά.

Η δεύτερη ποιητική σου συλλογή είχε τίτλο «Μεταξύ δεύτερης και τρίτης Σταύρωσης». Επίκαιρη όσο ποτέ, λόγω Πάσχα. Τι γίνεται με την Ανάσταση; Έρχεται πάντα μετά τη Σταύρωση;
Όταν μιλάμε για Σταύρωση και για Ανάσταση, μιλάμε για το ίδιο πρόσωπο. Εξαρτάται πάντα το πώς θα το δει κανείς. Εννοείται ότι αν δεν υπάρχει Σταύρωση δεν υπάρχει και Ανάσταση και το αντίθετο. Είναι τόσο αλληλένδετες αυτές οι δυο έννοιες που σχεδόν συνυπάρχουν, βρίσκονται σε καθημερινή, 24ωρη τριβή. Είναι δυο σχοινιά που ενώνονται. Όταν σταματήσει το ένα σκοινί, θα πρέπει να ακροβατήσεις στο άλλο. Η Ανάσταση επιβάλλεται να έρθει. Αλλιώς θα σταματούσε η ίδια η ροή της ζωής.

Υπάρχει κάποιο δικό σου ποίημα που για κάποιον ιδιαίτερο λόγο ξεχωρίζεις;
Θα ξεχώριζα «Για τα μάτια του ωραίου αδοκίμαστου». Ο τρόπος της γραφής του ήταν σαν ανεμοθύελλα και το αποτέλεσμά του με εκφράζει εκατό τα εκατό.

Γι’ αυτό ακριβώς το ποίημα θα ήταν και η επόμενή μου ερώτηση. Τι είναι το «ωραίο αδοκίμαστο»;
Όλες οι αντιθέσεις της ζωής μέσα σε μια ύπαρξη. Ο φόβος, ο έρωτας, η χαρά, η λύπη, ο θεός (δεν αναφέρομαι απαραίτητα στη θρησκευτική διάσταση της έννοιας). Είναι το σύνολο των αντιθέσεων που συνιστά τη ζωή.

Από ποιους συγγραφείς/ ποιητές θα έλεγες ότι έχεις επηρεαστεί;
Έχω υπάρξει για πολύ καιρό ψυχοπαίδι του Ελύτη. Έχω «σπουδάσει» κοντά του. Κατά τα άλλα έχω υπάρξει και μαθητής του Σεφέρη. Έχω γοητευτεί από την πολιτική ειρωνεία του Καβάφη και από τον πατριωτισμό του Σολωμού. Φυσικά, όλες αυτές τις επιρροές προσπαθώ να καλλιεργώ με τον δικό μου τρόπο.

Διακρίνω μια ρομαντική διάθεση στα ποιήματά σου…
Άλλοτε ρομαντική, άλλοτε σουρεαλιστική. Δεν θα ήθελα να δεσμευτώ σε ένα καλλιτεχνικό ρεύμα. Θα ήθελα να δημιουργήσω ένα δικό μου ποιητικό σύμπαν. Δεν γνωρίζω αν θα το πετύχω, δεν γνωρίζω καν αν είμαι στο σωστό δρόμο. Κάποτε ίσως βρω την Πηνελόπη, ίσως βρω ένα δρόμο να γυρίζω σαν τσιγγάνος της λογοτεχνίας.

Τι φιλοδοξίες έχεις για το μέλλον;
Αποφεύγω τα μεγαλόπνοα σχέδια. Φυσικά και θέλω να συνεχίσω να γράφω και να έχει απήχηση η δουλειά μου. Έχεις την ευγενή καλοσύνη να με αποκαλείς συγγραφέα. Δεν θεωρώ ότι είμαι ακόμα συγγραφέας. Μόνο η τύχη με μανατζάρει.

Αν και πολύ νέος, είσαι πολύ ταπεινός…
Δεν θεωρώ ότι αν με διαβάζουν 10-20 χιλιάδες άτομα θα αλλάξει κάτι στην καθημερινότητά μου. Αξίζει να σέβεσαι τον εαυτό σου. Αν όμως του δώσεις υπερφυσικές διαστάσεις, τον ατιμάζεις. Θεωρώ την ταπεινότητα, το μεγαλύτερο κεκτημένο.

Πώς βλέπεις την Αθήνα σήμερα;
Η Αθήνα είναι μια πανέμορφη αριστοκρατική κυρία που κάποιοι σπατάλησαν την περιουσία της κάνοντάς τη να περιφέρεται με κουρελόπανα. Είναι μια πολύ όμορφη πόλη χωρίς κραγιόν και μακιγιάζ. Πρέπει να βρει τον εαυτό της και να ξεπεράσει τις λάθος επιλογές της.

Πώς είναι να ζει στην Αθήνα ένα άτομο με κινητικές δυσκολίες;
Τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα για ένα άτομο με κινητικά προβλήματα. Αυτό είναι από τα μεγαλύτερα μειονεκτήματά της. Ειδικά όταν μιλάμε για μια πόλη που θέλει να συγκαταλέγεται στις ευρωπαϊκές πόλεις. Διεκδικεί αυτό τον τίτλο, αλλά δεν διαθέτει τα μέσα και τις υποδομές για να τον υποστηρίξει.

Ποια είναι η ανταπόκριση του κόσμου; Σου μιλάνε; Σου στέλνουν τα μηνύματά τους;
Προσπαθώ μέσω των μέσων δικτύωσης να διατηρώ επαφή με διάφορους φίλους. Με όλα τα άτομα που κατά καιρούς έχω γνωρίσει από κοντά, με πολλούς από αυτούς διατηρώ μια μορφή φιλίας όσο μπορώ. Αυτό είναι το κέρδος για μένα. Το τι τελικά θα μείνει από όλο αυτό. Το «ρεζουμέ».

Το «ρεζουμέ» για σένα ποιο είναι λοιπόν;
Από όλη αυτή τη διαδρομή έχω κερδίσει ένα ταξίδι που δεν γνωρίζω πού θα βγάλει, ούτε αν θα βγάλει κάπου θετικά. Το μόνο σίγουρο είναι πως έχω συναντήσει θησαυρούς που με έχουν βοηθήσει να διαχειρίζομαι τα βιώματά μου. Είναι τα δεκανίκια μου. Μέσα από αυτούς έχω μάθει να υιοθετώ τα λάθη μου, όπως οι γονείς τα παιδιά, και τελικά να τα χρησιμοποιώ προς όφελός μου.

 

Συνέντευξη στην

www.politicaldaubts  Αννα-διατυπώσεις... 15/04/2015

Αλέξανδρος Δαμουλιάνος - Ένα οξύτατο πνεύμα!

Στην πνευματική τράπεζα της Ελλάδας τα όνειρα τείνουν να μηδενιστούν

Στην σημερινή, Αναστάσιμη σχεδόν μια που διανύουμε την εβδομάδα μετά το Άγιον Πάσχα, συνέντευξη, οι Αννα-Διατυπώσεις και η PoliticalDoubts φιλοξενούν μια ιδιαίτερη προσωπικότητα από κάθε άποψη. Έναν άνθρωπο γεμάτο αγάπη, επιμονή, πίστη, θέληση και θα τολμήσω να πω σοφία, παρά το νεαρότατο της ηλικίας του. Μιας σοφίας που πολλοί «αρτιμελείς και ώριμοι» θα ζήλευαν.

Σας υπόσχομαι πως θα διαβάσετε μια από τις ομορφότερες συνεντεύξεις που έχω πάρει ποτέ. Με συγκίνησε κάθε λέξη της. Ακόμη και το κόμμα, και η παύση της. Δεν ήθελα να σταματήσω. Είμαι σίγουρη πως όταν θα έχετε ολοκληρώσει την ανάγνωσή της, θα έχετε την αίσθηση πως θέλατε να διαβάσετε κι άλλο. Πώς δεν σας έφτασε. Αυτό φίλοι μου συμβαίνει όταν ο άνθρωπος διαθέτει ένα τόσο ισχυρό πνεύμα, που μπορεί να εξαφανίσει τις όποιες αδυναμίες.

Α.Τ. -1 – Αλέξανδρε, όσο και αν φανεί περίεργο σε όσους μας διαβάσουν, έχεις περπατήσει πολλούς και διαφορετικούς δρόμους και μας έχεις προκαλέσει να σε ακολουθήσουμε και εμείς, σε αυτούς τους δρόμους. Μιλώ φυσικά για τους δρόμους της γραφής, συγκεκριμένα της ποίησης. Πως είναι να ταξιδεύεις με παρέα ενώ βιώνεις ολομόναχος αυτό το ταξίδι και πώς να βιώνεις την συντροφιά με τους αναγνώστες, στα ταξίδια που κάνουν εκείνοι, μονάχοι;

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΔΑΜΟΥΛΙΑΝΟΣ: Είναι μαγική αυτή η διασταύρωση, του δρόμου του γράφοντος και ‘κείνου του αναγνώστη. Τα μονοπάτια αυτών των δύο στο μεγαλύτερο μέρος του ταξιδιού είναι παράλληλα. Αν και βαδίζουν σχετικά κοντά μεταξύ τους δεν μπορούν να δουν ο ένας τον άλλον. Βλέπουν μονάχα την αέναη πορεία τους, η οποία μπορεί να έχει κάποιες πλάνες προκειμένου να τους κάνουν να λοξοδρομήσουν. Συναντιούνται ελάχιστες φορές, βέβαια το δυστύχημα είναι όταν δεν συναντιούνται καθόλου, συμβαίνει κι αυτό κάποτε. Όταν υπάρξει αυτή η επαφή συστήνονται όχι μόνο μεταξύ τους αλλά κι ο καθένας με τον εαυτό του, είναι μια χρυσή ευκαιρία για κάτι τέτοιο. Μόλις χωρίζονται ξεχνάνε αμέσως αυτήν την γνωριμία και όσα ειπώθηκαν στην διάρκεια της. Αυτή η διαδικασία επαναλαμβάνεται, και, σε κάθε συνάντηση τους λέγονται διαφορετικά πράγματα τα οποία λησμονούν μόλις πουν «αντίο». Βαθιά όμως μέσα τους τα θυμούνται, χαράζονται στα κρυφά ευαγγέλια των ψυχών τους, και ασυνείδητα τους βοηθάνε να πορευτούν μόνοι τους. Αυτή η εναλλαγή μα και η συνύπαρξη μοναχικότητας και συντροφικότητας συνιστά το ταξίδι στις σχέση γράφοντος και αναγνώστη. Και τα παραπάνω διέπουν, νομίζω, του κανόνες γραφής κι ανάγνωσης.  

Α.Τ. – 2 – Πόσο δύσκολο είναι να είσαι άτομο με ειδικές δεξιότητες στην Ελλάδα; Και πόσο εύκολο είναι οι ειδικές ικανότητές σου να αναπληρώσουν την «τυπική» αρτιμελή εικόνα,  που προσωπικά βρίσκω πως συχνά βυθίζεται στην ασημαντότητά και όχι στην ουσία. Υπό την έννοια ότι υπάρχουν πολλοί αρτιμελείς, τυπικά, γύρω μας, που η συμπεριφορά τους κάθε άλλο παρά «αρτιμελής» είναι. Καταλαβαίνεις τι εννοώ…

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΔΑΜΟΥΛΙΑΝΟΣ: Ναι. Η Ελλάδα έχει γίνει γενικά αφιλόξενος τόπος. Ενώ είναι η πατρίδα των ονείρων έχει πουλήσει την ψυχή της στους δαίμονες του υλικού. Στην χώρα μας δυστυχώς τα ΑΜΕΑ ουδέποτε κατείχαν την θέση που έχουν στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες. Γίνονται μονάχα πόλος έλξης σε διάφορες εορτές και επετείους για να αυτοδιαφημιστεί από την ανυπαρξία όπου στρογγυλοκάθεται το λεγόμενο κοινωνικό κράτος. Είναι πολύ εύστοχο αυτό που λέτε. Η μόνη πραγματική αναπηρία είναι πνευματική-ψυχική. Σε παραλύει και σε καθιστά παράσιτο στην ανθούσα δύναμη για συνέχιση των άλλων. Τι είναι αυτή η αναπηρία; Είναι η αυτοταπεινωτική παραδοχή του ότι είμαι ένα τίποτα κι αφού δεν μπορώ, ή δε θέλω, ή πάλι δεν αντέχω να μην είμαι ένα τίποτα πασχίζω να κάνω και τους άλλους να νιώθουν όπως εγώ. Καρπώνονται τα επιτεύγματα των άλλων. Ζουν σε βάρος τον άλλων. Κάνουν τους άλλους δυστυχισμένους για να νιώθουν έστω πλαστά ευτυχισμένοι. Ξέρετε το μπορώ, δε μπορώ, το κουμαντάρεις. Το θέλω, δε θέλω σε κουμαντάρει. Η κοινωνία μας έχει μετατραπεί σε μια μηχανή ταχείας (ανα)παραγωγής  ανάπηρων πνευματικά-ψυχικά ανθρώπων . Τα μόνα αντισώματα, η μόνη θεραπεία ενάντια σ’ αυτήν την αναπηρία είναι η αγάπη. Αυτό λείπει σ’ αυτούς τους ανθρώπους. Αυτό φθονούν στους άλλους. Κι αυτό τους εύχομαι να νιώσουν στην ψυχή τους κάποτε.                 

Α.Τ. – 3 – Θα σου πω τον τίτλο μιας συλλογής σου «Θεός Στον Ορίζοντα» και θα σου πω και ένα στίχο από αυτή τη συλλογή που προσωπικά με συγκλόνισε:
«Καπνίζω τα τελευταία αποτσίγαρα ονείρων. Το μέλλον τελείωσε σε ένα χαρτί που το μελάνι έπαψε να γεννά οραματισμένες λέξεις.»
Όταν το έγραφες ήσουν δέκα χρόνια νεότερος, αν δεν κάνω λάθος. Πολύ βαριά διατύπωση για έναν έφηβο…

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΔΑΜΟΥΛΙΑΝΟΣ: Η αμετροέπεια κάποιων βιωμάτων δεν κάνει διαχωρισμούς ηλικίας. Χάρη σ’ αυτή την αμετροέπεια μπορώ και γράφω. Οι στίχοι μου, οι φράσεις μου είναι σαν μια λακωνική απάντηση απέναντι σε αυτή την φλυαρία. Το γράψιμο για μένα ήταν και είναι ο καλύτερος τρόπος να διαχειρίζομαι τα βιώματα μου. Είναι σαν αντιπολίτευση στην δικτατορία των βιωμάτων.


Α.Τ. – 4 - Ο στίχος αυτός έχει διαφορετική βαρύτητα, σημασία, μετάφραση αν θες, σήμερα; Σήμερα έχουμε οράματα; Οραματίζονται οι νέοι; Ονειρευόμαστε γενικά, ή μήπως η κρίση που στην ουσία είναι βαθύτερη από την οικονομική της ερμηνεία, οδήγησε και στο μπλοκάρισμα των ονείρων;

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΔΑΜΟΥΛΙΑΝΟΣ: Η σημασία του κάθε στίχου αλλάζει ανά δευτερόλεπτο. Έχουμε πολλά χρόνια να ονειρευτούμε πραγματικά. Δεν ξέρω ειλικρινά από πότε. Έχετε δίκιο για την κρίση. Ήταν σαν ένας εντελώς αγύμναστος αθλητής με την βοήθεια μεγάλης ποσότητας αναβολικών να άρχισε και έτρεχε με αστραπιαία ταχύτητα, αγνοώντας τις ομορφιές στον δρόμο του και την χρησιμότητα τους, αγνοώντας τις ταμπέλες που τον προειδοποιούσαν πως έπεται γκρεμός, αγνοώντας τους εναλλακτικούς κι ασφαλέστερους δρόμους. Και όταν τελικά βρέθηκε μπροστά στον γκρεμό κοκάλωσε. Η μόνη λύση για να συνεχίσει πλέον ήταν να κατέβει σιγά - σιγά τον γκρεμό. Εξαιρετικά επώδυνη διαδικασία όπου τραυματίζεται, απελπίζεται, κατηγορεί εκείνους που του προμήθεψαν τα αναβολικά, πάει να ξανά ανέβει και χάνει όλη την, μέχρι εκείνη την στιγμή, προσπάθεια του. Και στον προθάλαμο λοιπόν της κρίσης δηλαδή την πλαστή ευημερία, οι γονείς καλλιεργούσαν στην συνείδηση των παιδιών το όνειρο του βολέματος. Το βόλεμα έγινε το εθνικό μας όνειρο. Όταν λοιπόν χρεοκόπησε, εν μέρει, η έννοια του βολέματος και πέσαμε απότομα από την βελούδινη φτερούγα της νεφελώδους ευφορίας, είδαμε πως μάλλον πρέπει να προσανατολιστούμε ξανά, όσο αφορά τα όνειρα. Δυστυχώς η πλειοψηφία δεν το ‘χει καταφέρει ακόμα ή το έχει κάνει πάλι με  τρόπο μη αποτελεσματικό κατά εμένα. Κάποιοι άνθρωποι όμως ονειρεύονται, κι ονειρεύονται αληθινά. Αλλά σ’ αυτή την χώρα τα ατόφια όνειρα φορολογούνται και μάλιστα ιδιαιτέρως βαριά. Έτσι αυτοί άνθρωποι αναγκάστηκαν να “βγάλουν” τα όνειρα τους στο εξωτερικό. Άλλοι τα έκλεισαν μέσα σε σεντούκια. Πάντως στην πνευματική τράπεζα της Ελλάδας τα όνειρα τείνουν να μηδενιστούν. Όταν ο τόπος αυτός συνειδητοποιήσει πόσο πλούσιος είναι σε όνειρα και πόσο ακόμα πιο πολύ μπορεί να  γίνει  και το εκμεταλλευτεί αυτό με τον κατάλληλο τρόπο, νομίζω, θα ξεχρεώσει τους πάντες και κυρίως το παρελθόν της. Ο μόνος, ουσιαστικά, τοκογλύφος της χώρας μας είναι το παρελθόν της.

Α.Τ. – 5 – Πως βλέπεις την πολιτική κατάσταση; Σε αφορά και σε τι βαθμό η πορεία της Ελλάδος στην Ευρώπη; Είσαι ένας νέος άνθρωπος με λαμπρό πνεύμα, πως βλέπεις την ζωή σου σε δέκα χρόνια από σήμερα με αυτό το πολιτικό σκηνικό;

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΔΑΜΟΥΛΙΑΝΟΣ: Μεταξύ Ελλάδας και Ευρώπης υπάρχει ένα αέναο αλισβερίσι λέξεων, ένα εμπόριο αξιών. Μην ξεχνάμε πως “ανταλλάξαμε” την λέξη πολίτης με ‘κείνη  με την οποία στεγάσαμε ολόκληρη την προίκα της χώρας μας, την λέξη πολιτισμός. Η Ελλάδα εκμαίευσε από τα έγκατα της ψυχής της το φως της δημοκρατίας και η Ευρώπη το μοίρασε παντού. Η Ελλάδα είναι κύτταρο της Ευρώπης, είναι το πτυχίο που πήρε η Ευρώπη για να βγει στην πραγματική ζωή. Η Ευρώπη είναι ένα πεδίο μέσα στο οποίο θα μπορούσε πραγματικά να μεγαλουργήσει η χώρα. Η Ελλάδα, το πιστεύω ακράδαντα, είχε και ακόμα έχει όλα τα φόντα να γίνει η  ηγέτιδα δύναμη της Ευρώπης. Από ‘κει και έπειτα οι διαφωνίες μεταξύ πολιτικών καθώς και οι διάφορες πολιτικές συνταγές έχουν μεταγγίσει κακό αίμα στις φλέβες των σχέσεων Ελλήνων και υπόλοιπων   Ευρωπαίων. Συχνά Ελλάδα και Ευρώπη μου θυμίζουν δύο αδέλφια που κληρονόμησαν την ίδια περιουσία μα και τα ίδια προβλήματα, και, διαφωνούν στον τρόπο διαχείρισης και των δύο. Όμως, νομίζω, πως έχουν τον ίδιο στόχο. Το τοπίο είναι εξαιρετικά ομιχλώδες. Είναι δύσκολο να δούμε προθέσεις, προς τα πού πάμε ακόμα και εμάς τους ίδιους. Μονάχα ακούμε διάφορες φωνές που άλλοτε μας  φοβίζουν, άλλοτε μας χαροποιούν κι άλλοτε μας θυμώνουν. Πρέπει κάποια στιγμή όλες αυτές οι φωνές να γίνουν μία και να λειτουργήσουν ως εσωτερική πυξίδα. Κάποιες εικόνες εντός και εκτός συνόρων λιγοστεύουν το οξυγόνο της δημοκρατίας.  Όταν μαλώνουν πέντε καπεταναίοι πάνω απ’ ένα τιμόνι το καράβι σίγουρα θα πάει στα βράχια. Πρέπει όλοι, κοινωνία, πολιτικοί και Ευρώπη να καθίσουμε από την ίδια μεριά και να βάλουμε την  κρίση απέναντι. Να μην παραδοθούν Ελλάδα και  Ευρώπη στον διχασμό, στον λαϊκισμό και στον φανατισμό. Αντιπαθώ τις προβλέψεις.  Είναι τόσο πλαστά δεσμευτικές. Κι άλλωστε ο  Έλληνας πάντοτε σχεδόν τις διαψεύδει. Θα σας πω μονάχα πως και η επίδραση της εθνικής {συγχωρέστε  με] μαστούρας κάποτε θα τελειώσει. Το  μετά είναι στο χέρι μας.                                                                      

Α.Τ. – 6 – Στην ποιητική σου συλλογή «Για τα μάτια του ωραίου αδοκίμαστου» τολμάς διάφορες προσεγγίσεις με μια ιδιότυπη θα έλεγα «συνομιλία» με μεγάλους ποιητές και λογοτέχνες μας. Σου αρέσει να πειραματίζεσαι στην γραφή; Θεωρείς πως μπορεί ο γράφοντας να «πειράξει» αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, προσπαθώντας να τα αναλύσει ή ακόμη και να τα παραφράσει ποιητική αδεία πάντα; Με απλά λόγια, υπάρχει ή δεν υπάρχει άβατο στα της Λογοτεχνίας και τελικά, θα πρέπει να υπάρχει;

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΔΑΜΟΥΛΙΑΝΟΣ: Στον ποιητικό και συγγραφικό πολιτισμό, νομίζω, επιβάλλεται ο διάλογος ανάμεσα στους νεότερους και τους πατριάρχες της λογοτεχνίας. Επίσης νομίζω πως επιτακτική είναι και η επιστροφή στις αξίες που πρεσβεύουν τα έργα τους. Ναι η γλώσσα είναι ένα πεδίο που ενδείκνυται για πειραματισμούς. Είναι ένα αναρχικό και ελεύθερο ον που όμως κάθε φορά αυτοπροσδιορίζεται. Έτσι λοιπόν πρέπει να σεβόμαστε τους κανόνες που μας βάζει η ίδια, τους αισθανόμαστε μέσα μας, γνωρίζουμε πότε πρέπει να πηγαίνουμε με τα νερά της και πότε να την αρπάζουμε από τα μαλλιά. Δεν επιχείρησα να “ξανά γράψω” κάποιο λογοτεχνικό έργο με σκοπό την ανάλυση ή την παράφραση. Αυτά είναι δουλειά του αναγνώστη και μόνο. Τις αξίες τους προσπάθησα να μεταφέρω στα δικά μου γραφόμενα, αν θέλετε με κάποιες πινελιές των πιστεύω μου. Δίαυλο επικοινωνίας  ήθελα να ανοίξω ανάμεσα στις αξίες τους και τις δικές μου. Και νομίζω αυτό πρέπει να ισχύει. Η γλώσσα είναι κουστούμι που πρέπει να το προσαρμόζουμε. Μπορεί να έχει μερικές κλωστές κι από άλλα υφάσματα μα πρέπει να θυμόμαστε ότι θα το φοράμε εμείς. Κι όποτε χρειάζεται στένεμα ή φάρδεμα έχουμε τα υλικά να το κάνουμε. Είναι καιρός να καταλάβουμε πως κάποιοι ιδιαίτεροι “χώροι” της λογοτεχνίας λειτουργούν όπως και οι εκκλησίες. Μπαίνουμε ευλαβικά μονάχα για να ανάψουμε κερί και να συνομιλήσουμε εσωτερικά με τον Θεό. Να νιώσουμε πνευματική υπέρταση. Να οχυρωθούμε και να ανασυνταχθούμε για τις δυσκολίες της ζωής. Δεν μπαίνεις σε μια εκκλησία με σκοπό να πάρεις ιδέες και να χτίσεις μια παρόμοια με πιο εξτρίμ ντεκόρ για να προσελκύσεις περισσότερο κόσμο.

Α.Τ. – 7 – Μόλις κυκλοφόρησε το νέο σου βιβλίο που είναι ένα παραμύθι. Θέλω να μου μιλήσεις για αυτή την απόπειρα.  Πες μας το τίτλο του, τι πραγματεύεται και πως το εμπνεύστηκες.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΔΑΜΟΥΛΙΑΝΟΣ: Είναι η πρώτη μου απόπειρα σε παιδικό. Είμαι πολύ περήφανος διότι είναι μια αξιοπρεπέστατη, στο σύνολο της, δουλειά, και στοχεύει στην ρίζα της κοινωνίας μας, στα παιδιά. Είναι, λοιπόν, η “Μις Παραμυθούλα μια φορά κι έναν καιρό…” από τις εκδόσεις Οσελότος, σε εικονογράφηση του κ. Διονύση Καραβία και διόρθωση της κα. Ελένης Χονδρονάσιου. Θέλω να ευχαριστήσω από καρδιάς την υπεύθυνη των εκδόσεων κα. Λένα Παντοπούλου καθώς και όλους τους συντελεστές για αυτό το θαυμάσιο αποτέλεσμα. Δανείστηκα τους κλασσικούς ήρωες του Disney, τους τοποθέτησα σ’ έναν καινούργιο μύθο –συγκεκριμένα στα πλαίσια καλλιστείων- και προσπάθησα μέσα από ‘κείνους να ενεργοποιήσω το παιδί ώστε να ασκεί από νωρίς κριτική στις “ασχήμιες” γύρω του. Είναι ένα παραμύθι με αρκετά χαρακτηριστικά σάτιρας. Ίσως βοηθήσει και τους μεγάλους να αναθεωρήσουν κάποια δεδομένα. Εμένα τουλάχιστον  με βοήθησε.                                          

Α.Τ. – 8 - Πόσο εύκολο είναι να πλησιάσεις τα παιδιά; Είναι γνωστό πως είναι οι πιο αυστηροί κριτές.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΔΑΜΟΥΛΙΑΝΟΣ: Αυτό δεν είναι δύσκολο. Το δύσκολο είναι να τους κάνουμε να καταλάβουν τι κόσμο τους παραδίδουμε και πως πρέπει να τον διαχειριστούν. Και είναι δύσκολο αυτό κυρίως γιατί εμείς δεν ξέραμε πως έπρεπε  να τον διαχειριστούμε. Είναι δύσκολο να τους πούμε ότι τους απογοητεύσαμε πριν καλά καλά μας εμπιστευτούν. Και ακόμα πιο δύσκολο εάν μας εμπιστευτούν να μην τους απογοητεύσουμε. Τα παιδιά είναι το μέλλον των ονείρων μας. Είναι η κιβωτός μες στην οποία έχουν διασωθεί οι ελάχιστες αξίες μας από τον κατακλυσμό της ισοπέδωσης. Γίνεται ξεκάθαρη προσπάθεια να εξουδετερωθεί η κρίση τους πριν κιόλας ανθίσει. Δεν τους μαθαίνουμε πλέον την ελευθερία και πώς να την διαχειρίζονται αλλά τους διδάσκουμε την ασυδοσία και τον τρόπο με τον οποίο θα την διαιωνίσουν. Δεν παίζουμε και δεν κουβεντιάζουμε πια μαζί τους. Έχουμε κάνει το ιντερνέτ βασικό αποδεκτή των προβλημάτων και των ανησυχιών τους. Δεν τους μαθαίνουμε την αγάπη, τον σεβασμό και αξιοκρατία αλλά το μίσος, τον φόβο και την ισοπέδωση των πάντων. Νομίζω, όμως, πως αν αρχίσουμε να καλλιεργούμε και πάλι το περιβόλι που λέγεται παιδί θα μας δώσει καρπούς οι οποίοι θα χορταίνουν για χρόνια τις ψυχές μας.     

Α.Τ. - Αφού σε ευχαριστήσω πολύ για αυτή την συνέντευξη και σου ευχηθώ να παραμένεις δημιουργικός, ευφυής, συναισθηματικός και ορθάνοικτος δέκτης του παλμού μιας εποχής που σκληραίνει επικίνδυνα, θα σε παρακαλέσω να απευθύνεις στον κόσμο που θα διαβάσει αυτή την συνομιλία, μια συμβουλή, μια ευχή αν θες… Μια προσωπική σου θέση, μια σαφή ρήση με την οποία πορεύεσαι και σε βοηθά να ξεπερνάς τα πάντα και να μένεις δυνατός.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΔΑΜΟΥΛΙΑΝΟΣ: Εγώ σας ευχαριστώ θερμά για την τιμή και για την πολύ ζεστή κουβέντα. Σας αντεύχομαι υγεία, δημιουργικότητα και καθαρότητα του νου. Πιστεύω πως πίσω   από κάθε φράση που μας δίνει δύναμη κρύβεται ο εαυτός μας. Ο εαυτός μας  είναι η μεγαλύτερη    δύναμη που μπορεί να μας καταστρέψει και να μας εξυψώσει. Άρα ένα κομμάτι του εαυτού μας προϋπάρχει στις φράσεις αυτές. Είναι, λοιπόν ένα χάικου από την συλλογή μου  « 62 χάικου για τον κανένα»  « καράβι που δεν θαλασσοδάρθηκε ποτέ του δεν ταξίδεψε».

Ο Αλέξανδρος Δαμουλιάνος δεν είναι απλά ένας άνθρωπος του πνεύματος με ειδικές δεξιότητες. Είναι ένα παράδειγμα προς μίμηση στην σκέψη, στην δράση, στο λόγο ίσως...
Του ευχόμαστε από καρδιάς κάθε καλό στην πορεία της ζωής του.

Online 255 επισκέπτες και κανένα μέλος

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. facebook1 twitter

pinit

ΑΘΗΝΑ (κεντρικό) +30 210 6431108,  +30 6937047359 (&Viber)

e-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

ΙΩΑΝΝΙΝΑ (βιβλιοπωλείο) Τηλ. +30 2651 306456

Σας προτείνουμε

anazitontas_ton_aggelo.jpg